نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت،
نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت،
نخستین کلامی که دل ها ی مارا
به بو خوش آشنایی سپرد و
به مهمانی عشق برد،
پر از مهر بودی!
پراز نور بودم!
همه شوق بودی!
همه شور بودم!
چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم
نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم!
چه خوش لحظه هایی که«می خواهمت »را
به شرم وخموشی ،نگفتیم و گفتیم!
دو آوای تنهای سر گشته بودیم
رها در گذر گاه هستی
به سوی هم از دورها پر گشودیم.
چه خوش لحظه هایی که در پرده عشق،
چو یک نغمه شاد،باهم شکفتیم!
چه شب ها ،چه شب ها که همراه حافظ
در آن کهکشان های رنگین،
در آن بی کران های سرشاراز نرگس ونسترن
یاس ونسرین،
ز بسیاری شوق وشادی نخفتیم!
تو با آن صفای خدایی
تو با آن دل وجان سرشار از روشنایی
ازین خاکیان دور بودی .
من آن مرغ شیدا
در آن باغ بالنده در عطرورویا،
بر آن شاخه های فرا رفته تا عا لم بی خیالی ،
چه مغرور بودم ...
چه مغرور بودم ...!
من وتو چه دنیای پهناوری آ فریدیم !
من وتو به سوی افق های نا آشنا پر کشیدیم.
من وتو ،ندانسته دانسته،
رفتیم ورفتیم و رفتیم ،
چنان شاد ،خوش،گرم ،پویا
که گفتی به سر منزل آرزوها رسیدم!
دریغا !دریغا!دریغا!
که دستی درین آسمان ها،
چه بر لوح پیشانی ما نوشته ست!
دریغا،در آن قصه ها و غزل ها نخواندیم،
که آب و گل عشق با غم سرشته ست!
فریب و فسون جهان را
تو کربودی ای دوست،
من کور بودم....!
از آن روزها -آه - عمری گذشته ست
من و تو دگرگونه گشتیم،
دنیا دگرگون گشته ست!
درین روزگاران بی روشنایی،
درین تیره شب های غمگین که دیگر
ندانی کجایم ،
ندانم کجایی،
چو با یاد آن روزها می نشینم
چو یاد تو را پیش رو می نشانم
دل جاودان عاشقم را
به دنبال آن لحظه ها می کشانم
سرشکی به همراه این بیت ها می فشانم:
نخستین نگاهی که مارا به هم دوخت،
نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت،
نخستین کلامی که دل ها ی ما را
به بوی خوش آشنایی سپرد و
به مهمانی عشق برد....
پر از مهر بودی!
پر از نور بودم!......
(فریدون مشیری)
