به مناسبت تولد وبلاگ معبد پروانه برای وی یک متنی نوشتم:
"هر بامدادان در معبد پروانه قراری بود
گویی از تارو پود حجب
خالی
تهی و عیان خیال بود
به جسارت شبنم تربناک
وبه مخملی پروانه هوسناک بود
پری ذهن خواندمش
زیر قرص ماه
نورانی میدرخشید
اگر احساسم نمی لغزید
می بوسیدمش
و آنگاه چه رویایی شیرینی
از ورای فاصله ها
و میدانستم
این روزها عشقی او را می طلبد
نه آسمانی نه خاکی
از جنس خود ، رویایی
چه پایانی دارد؟؟
فراق این چنین یاری؟
که از هر نشانه اش
بی درنگ ماندم
چموشی کردم
تا رام شوم
به راستی
او خسوف زندگی ام بود.
در معبدش ماندم
و هربار، پروانه هایش
مرا حلقه زدند
با من اشک ریختند
پرواز کردند
و دعا خواندند." |
