تامرز گفتن پیش رفت

رسید به واژه های پرتگاه

دست رد به سینه دید

مثل سایه  پرکشید ورفت

چپ بود و راست پر

از این دورغ های قشنگ و بزرگ

لای  ترو خشک سوخت

صدای نرم عشق او.........

ندیده به عمر،

درد و آهی

دریافت خاکستر حسرت واهی

سیاهید دو شمع  تربناک او  

بتابید قلبش به نور امید الهی

 درآغازاین کودکی

به داغ دلداگی

سفر کرد به کهکشان راه جوانی

قلم کمر شکست ز بی تابی

ورق پرکرد ز سطر دلتنگی

تامرز نگفتن رفت

رسید به وازه های زندگی

معنی کرد:

 از چشمه آموخت

تامرز جوشیدن

زمزمه هستی  سرداد

از عشق ،

 نفس، نفس، دل برید

آخر

به  این صحنه های دنیا تاب آورد!